Ekatarina Muromtseva

Ekaterina muromtseva portrait

Het individuele en collectieve geheugen in Ekaterina Muromtseva's poëtisch conceptuele projecten dient als onderwerp van markering en verduistering, van het spel van schaal en verhoudingen, interpenetratie en interferentie. De kunstenaar combineert documentatie en artistieke verbeeldingskracht: onbetrouwbare herinneringen hinderen het sluimerende verleden en laten meerdere paradoxen ontstaan.

De video In this Country (2017) is georganiseerd als een schaduwshow, een geanimeerde droomafwijking waarmee Muromtseva de elementen van het historische geheugen belicht en deconstrueert. Het verhaal is gebaseerd op hedendaagse schoolcomposities die zijn geschreven door leerlingen uit de zesde tot achtste klas die werden gevraagd om het leven in de USSR te bespreken. De onschuldige en overdreven uitspraken over de realiteit van de Sovjet-Unie leugens over herkenbare tekenen van de tijd, bekende archetypen en gemakkelijk te lezen symbolen brengen het frame van de post-Sovjet-mythologie naar voren met een incrustatie van een politiek van herinnering die in het verleden is nagestreefd. decennia, onbehandelde trauma's en huiselijke anekdotiek. De gelaagdheid van kwetsbare herinneringen wordt weergegeven door menselijke lichamen - weergave van hun vluchtige schaduwen en gecompliceerde en kortstondige dynamiek van hun interactie.

In de grootschalige aquarellen van de serie More then Us (2017) benadrukt de kunstenaar de verstrengeling van doorschijnende figuren, de creatie van het geïntegreerde gevlekte ornament, het licht-en-donker ritme van het collectieve lichaam. Anonieme karakters versmelten met elkaar, grijpen in op de achtergrond en nemen de vorm aan van geometrische figuren, die een veelvoud aan bevoegdheden demonstreren die verantwoordelijk zijn voor dergelijke assemblages (presentatief, affectief, institutioneel).

In de geschilderde verlichte installatie Quarter to Twelve (2018) roteert de stoet van overlappende demonstranten, Special Police Force-agenten, machines en dieren constant, bewegend in overeenstemming met een soort sociaal ritme, 'the music of revolution', belichaamd in meditatief gefluister van Alexandr Blok's gedicht The Twelve. De figuren die zijn ingevoegd in historische, hedendaagse en futuristische verhalen, bewegen langs de muren zoals in cyclorama's van vóór de bioscoop, en verwijzen enerzijds naar cyclische reproductie van patronen van geweld en onderdrukking, anderzijds naar ononderbroken en eeuwig hernieuwbare hoop op toekomstige veranderingen.

Items View all

Events View all

Ensembles View all