TENTOONSTELLINGSHANDOUT/POSTER

Het site-specifieke project van Stef Van Looveren benadert de museale ruimte als een kruising tussen tempel, lichaam en alchemistisch laboratorium. De focus ligt op metamorfose waarbij smelten, samenvloeien en spiegelen manieren zijn om het idee van transformatie te onderzoeken als een rituele én belichaamde ervaring. De tentoonstelling opent met de performance OPUS II, waarin bezoekers live beleven hoe de ruimte wordt opgebouwd via een rituele processie met performers die objecten dragen en activeren. De performance vormt het eerste hoofdstuk van de expo en bepaalt het ruimtelijke en symbolische kader voor de rest van de installatie.

Het hart van de installatie bestaat uit sculpturen die klanken produceren en waarvan de vormen doen denken aan organen, eieren, zaden, klokken en elementaire vaten. Hun zilveren oppervlakken weerkaatsen het licht en gaan in interactie met de bewegende bezoekers. De klanken die de sculpturen voortbrengen zijn een essentieel element binnen de installatie. De repetitieve muziek ontvouwt zich als een mantra, als een echo van de levenscycli. De sequentie begint met de stem van de kunstenaar: hun stem verbindt geluid met genderexpressie, heling en kracht. Van daaruit zet de stem zich voort via bellen, getunede objecten en live-instrumenten, die samen de ruimte vormgeven en haar verbinden met een proces van voortdurende transformatie. 

Het wisselende licht en de repetitieve muziek roepen associaties op met levenscycli, verval en vernieuwing. De glanzende vormen refereren naar alchemistische opvattingen waarbij materie wordt beschouwd als tastbaar én symbolisch. Verwijzingen naar cyborg-lichamen, androgynie en intersekse benadrukken ons vermogen tot voortdurende metamorfose. De verzilverde lichamen roepen medische, futuristische en sacrale associaties op en verenigen elementen van chirurgie, machines en goddelijke aanwezigheid. In z’n geheel doet de structuur van de installatie denken aan een Levensboom en suggereert ze aldus een onderling verbonden systeem van vormen en energieën. 

Het werk nodigt bezoekers uit om een innerlijke en introspectieve ruimte te betreden die onze sociale conditionering bevraagt. Van Looveren omschrijft dit als ‘schaduwwerk’: een onderzoek naar wat er overblijft wanneer aangeleerde rollen en identiteiten niet meer vanzelfsprekend zijn. Alchemistische processen – zoals oplossen, transformeren en herordenen – fungeren daarbij als metaforen voor een fluïde identiteit, queerness en het loslaten van binair denken.