Tijdens *Luc Tuymans I don't get it* werd het brede spectrum van Tuymans’ oeuvre getoond, met nadruk op de efemere kant ervan. Voor het eerst sinds twintig jaar werd de video *Feu d’Artifice* getoond. Het volledige overzicht van edities was er naast allerhande publicaties en ook de polaroids. Met de polaroid als metafoor, was *Luc Tuymans I don't get it* een tentoonstelling over het precaire beeld, het beeld dat nog niet gefinaliseerd is, dat een belang zou kunnen krijgen in de vorm van een schilderij, maar waarbij dit beeld niet is zeker gesteld. De beelden in deze tentoonstelling worden belangrijk, en ze zijn daardoor meteen twijfelachtig, een twijfelachtigheid die typerend is voor de omgang van Tuymans met beelden. Waar eerder de context van Tuymans centraal stond in de omkadering, werd nu een ander kader uitgezet, dat van onvaste beelden, losgekoppeld van een strikte interpretatie, en daardoor opnieuw ‘geboren’. Bedoeling was om een dynamisch verband te tonen tussen de verschillende aspecten uit het oeuvre van Luc Tuymans; de multiples, documenten, muurschilderingen, polaroids, … met nadruk op het ontwikkelingsproces van beelden van een kunstenaar die werkt op de grens van afwezigheid/aanwezigheid [van herkenning, collectief bewustzijn, etc]… De tijdelijkheid van de muurschilderingen is illustratief hiervoor, het is een tijdelijkheid als die van een sigaret, of de verschijning van het beeld in een polaroid.